fbpx

Polecamy

Umowa pożyczki prywatnej

Kwestia umowy pożyczki prywatnej uregulowana została w kodeksie cywilnym. Zgodnie z definicją umowy pożyczki, dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność
biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych co do gatunku, a biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy albo tę samą ilość rzeczy tego samego
gatunku i tej samej jakości. Pożyczki prywatne są alternatywą dla kredytów bankowych i pożyczek parabankowych tzw. chwilówek. Najczęściej spotykamy się z nimi wśród rodziny i znajomych. Najbezpieczniejszą formą udzielenia pożyczki jest zdecydowanie zawarcie jej w formie pisemnej. Należy jednak wskazać, że nie jest to wymagane przez
przepisy prawa, które stanowią o tym, że zachowanie jedynie formy dokumentowej wymagane jest tylko w sytuacji, gdzie wartość pożyczki przekracza tysiąc złotych.
W pozostałych przypadkach dopuszczalne jest zachowanie formy ustnej. Nie jest to jednak zastrzeżenie, które obarczono rygorem nieważności. Niemniej jednak dokument
stanowi istotny dowód zawarcia umowy w przypadku, gdy pojawi się problem ze spłatą zobowiązania i kwestionowaniem faktu zawarcia takowej umowy pożyczki.

Pożyczka prywatna jest bardzo interesującym sposobem pozyskania środków finansowych ponieważ z takich pożyczek mogą również korzystać osoby zadłużone, gdyż przy ich udzielaniu nie badana jest przez bank zdolność kredytowa pożyczkobiorcy. Umowa pożyczki ma formę konsensualną, oznacza to, iż dla jej skutecznego zawarcia jest potrzebne zgodne oświadczenie stron oraz formę dwustronnie zobowiązującą. Istotą tej pożyczki jest to, że pieniądze lub rzeczy, które zostały wydane stają się własnością pożyczkobiorcy, który staję się jednakże zobowiązany do ich zwrócenia pożyczkodawcy. Majątek, który otrzymuje biorący pożyczkę, stanowi zatem tylko dobro chwilowe.

Kolejną ważną kwestią jest prawo do odstąpienia od umowy pożyczki. Stanowi ono zabezpieczenie pożyczkodawcy, któremu w określonych sytuacjach przysługuje możliwość odstąpienia od umowy i odmówienia wydania przedmiotu pożyczki. Taka sytuacja może mieć miejsce, gdy podmiot udzielający pożyczki ma wątpliwości co do wywiązania się ze zobowiązania przez pożyczkobiorcę z uwagi na jego zły stan majątkowy. Możliwość taka istnieje tylko wtedy, gdy pożyczkodawca w chwili zawarcia umowy nie wiedział o złym stanie majątkowym pożyczkobiorcy oraz nie był w stanie się z łatwością o tym fakcie dowiedzieć. Ciężar dowodu wykazania takich okoliczności spoczywa na pożyczkodawcy, natomiast na pożyczkobiorcy ciąży obowiązek wykazania przesłanek, które wyłączają uprawnienia tego pierwszego.

Pożyczkobiorca ma obowiązek zwrotu przedmiotu pożyczki, co do zasady polega na przeniesieniu własności określonej ilości pieniędzy albo określonej ilości rzeczy oznaczonych co do gatunku i tej samej jakości, jaka została wydana pożyczkobiorcy. Termin zwrotu nie jest niezbędnym elementem umowy pożyczki, co oznacza, że można ją skutecznie zawrzeć bez określania tegoż terminu. Jeżeli umowa nie określa konkretnego terminu spłaty zobowiązania, wtedy dłużnik obowiązany jest zwrócić pożyczkę w ciągu sześciu tygodni po wypowiedzeniu przez dającego pożyczkę. Nieoznaczenie terminu spłaty może jednakże wiązać za sobą pewne problemy natury prawnej. Istnieje również możliwość, kiedy to mimo zawarcia umowy pożyczki, dający pożyczkę unika wydania przedmiotu pożyczki. Należy pamiętać, iż w takiej sytuacji przedawnienia roszczenia biorącego pożyczkę o wydanie przedmiotu pożyczki przedawnia się z upływem sześciu miesięcy od chwili, gdy przedmiot miał być wydany.


reklama


Jest również możliwa sytuacja, gdy rzeczy wydane pożyczkobiorcy są wadliwe. W takiej sytuacji podmiot udzielający pożyczki ma obowiązek naprawy szkody, którą wyrządził biorącemu pożyczkę, przez to, że wiedząc o wadach nie zawiadomił go o nich. Z kolei w sytuacji, gdy biorący pożyczkę z łatwością mógł zauważyć wadliwość danej rzeczy, wtedy powyższa reguła nie będzie mieć zastosowania. Forma zawiadomienia o poniesionej szkodzie jest dowolna, nie wpływa na to forma zawarcia umowy pożyczki. Zasada ta ma charakter dyspozytywny, czyli strony umowy mogą odpowiedzialność za poniesione szkody zmodyfikować lub nawet wyłączyć.

Poprawnie skonstruowana umowa pożyczki powinna zawierać takie dane jak data i miejsce jej zawarcia, w sposób wyczerpujący opisać przedmiot pożyczki, określić strony umowy – dokładne dane pożyczkobiorcy oraz pożyczkodawcy, określić termin i sposób wydania przedmiotu pożyczki, warunki i termin zwrotu pożyczki. Można również określić wysokość należnych odsetek, sposób zabezpieczenia, właściwość Sądu. Są to najważniejsze zapisy, które powinna zwierać umowa pożyczki, aby w sposób należyty zabezpieczyć interesy zarówno podmiotu udzielającego pożyczkę jak i pożyczkobiorcy.

Reasumując umowa pożyczki jest jedną z najbardziej popularnych umów zawieranych w obrocie gospodarczym i należy do grupy umów cywilnoprawnych dwustronnie zobowiązujących. Warto poznać uregulowania dotyczące tejże umowy, aby podczas podpisywania być świadomym konsekwencji.

Analizę prawną przygotował Adwokat Piotr Rodak - Kancelaria Adwokacka w Skarżysku- Kamienna.

Skomentuj

Upewnij się, że wymagane pola oznaczone gwiazdką (*) zostały wypełnione. Kod HTML nie jest dozwolony.

powrót na górę

Kronika policyjna

Sport

Menu

Polecamy

Social media